دل‌نوازها

به هر پرده رازی بود دل‌نواز - که آن‌را ندانند جز اهل راز

آلبوم گل‌بانگ شجریان، بت چین و دولت عشق

آلبوم گلبانگ شجریان، بت چین و دولت عشق

آلبوم «گل‌بانگ شجریان» دربردارنده‌ی ۲ سی‌دی از آوازهای «محمدرضا شجریان» به نام‌های «بت چین» و «دولت عشق» است که آهنگ‌سازی‌شان را به‌ترتیب «فریدون شهبازیان» و «حسین یوسف‌زمانی» انجام داده‌اند. «بت چین» و «دولت عشق» که جدا از هم نیز به‌فروش می‌رسند، هم‌زمان در بسته‌ای بزرگ‌تر ارایه می‌شود و نام «گل‌بانگ شجریان» را با خود دارند نخستین‌بار به‌دست «ماهور» به‌سال ۱۳۸۴ منتشر شده‌اند.

آلبوم «بت چین» به آهنگ‌سازیِ «فریدون شهبازیان» در «آواز اصفهان» و «دستگاه ماهور» است که در سال ۱۳۵۶ (۱۹۷۷) ضبط شده است. آلبوم «بت چین» که نام‌اش را از سروده‌ی «علی‌اکبر شیدا» گرفته است در ۶ تراک به‌مدت ۵۷ دقیقه و ۲۸ ثانیه بر سروده‌های «علی‌اکبر شیدا»، «حافظ» و «سعدی» است.

ای مهِ من، ای بت چین، ای صنم          لاله رخ و زهره جبین، ای صنم
تا به‌تو دادم دل و دین ای صنم          بر همه‌کس گشته یقین ای صنم
من زتو دوری نتوانم دیگر          جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم، بیا طبیبم، بیا حبیبم، بیا طبیبم
هركه تو را دیده زخود دل برید          رفته زخود، تا که رُخ‌ات را بدید
تیر غمت چون به دل من رسید          هم‌چو بگفتم که همه کس شنید
من ز تو دوری نتوانم ديگر          جان‌ام وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم، بیا طبیبم، بیا حبیبم، بیا طبیبم
ای نَفَسِ قُدسِ تو احیای من          چون توای امروزِ مسیحای من
حالت جمعی تو پریشان کنی          وای به‌حال دل شیدای من
من زتو دوری نتوانم دیگر          جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر (علی‌اکبر شیدا)

هنرمندان:
آواز: محمدرضا شجریان
سنتور: فرامرز پایور
تار: هوشنگ ظریف
تنظیم: فریدون شهبازیان

فهرست:
- آواز اصفهان:
۱. تصنیف بت‌چین
۲. ساز و آواز
۳. تصنیف بت چین
- دستگاه ماهور:
۴. تصنیف عشق تو
۵. ساز و آواز
۶. تصنیف «ز من نگارم»

آلبوم «دولت عشق» به آهنگ‌سازیِ «حسین یوسف‌زمانی» در «دستگاه ماهور» و «آواز دشتی» است که در سال ۱۳۵۶ (۱۹۷۷) ضبط شده است. آلبوم «دولت عشق» که نام‌اش را از سروده‌ی «حافظ» گرفته است در ۱۰ تراک به‌مدت ۶۰ دقیقه و ۳۸ ثانیه بر سروده‌های «باباطاهر» و «حافظ» است.

ز من نگارم، عزيزم خبر ندارد          به‌حال زارم، عزيزم خبر ندارد
خبر ندارم من، از دل خود          دل من از من، عزيزم خبر ندارد
كجا رود دل عزيز من، كه دل‌برش نيست؟          كجا پرد مرغ، عزيزم كه پر ندارد؟
امان از اين عشق عزيز من، فغان از اين عشق          كه غير خونِ جگر ندارد
همه سياهی، همه تباهی          مگر شب ما سحر ندارد؟
بهار مضطر عزيز من، منال ديگر          كه آه و زاری اثر ندارد
جز انتظار و جز استقامت          وطن علاج دگر ندارد
ز هر دو سر بر سرش بكوبند          كسی كه تيغ دو سر ندارد

هنرمندان:
آواز: محمدرضا شجریان
سه‌تار: احمد عبادی
کمانچه: علی‌اصغر بهاری
موسیقی: حسین یوسف‌زمانی

فهرست:
- دستگاه ماهور:
۱. تصنیف «مبتلا»
۲. ساز و اواز
۳. قطعه‌ی ارکستری
۴. ادامه‌ی ساز و آواز
۵. قطعه‌ی ارکستری
۶. اداه‌ی ساز و آواز
۷. تصنیف مبتلا
- آواز دشتی:
۸. تصنیف «دولت عشق»
۹. ساز و آواز
۱۰. تصنیف «دولت عشق»

جلد و متن آلبوم

ادامه مطلب
+ نگاشته شد در سه شنبه یازدهم مهر ۱۳۹۱ 9:0 به‌دست دل‌نواز  | 

آلبوم رباعیات خیام، احمد شاملو و محمدرضا شجریان

آلبوم رباعیات خیام، احمد شاملو و محمدرضا شجریان

آلبوم «رباعیات خیام» حاصل دکلمه‌ی ۳۰ رباعی از «حکیم عمر خیام» با صدای «احمد شاملو» و آواز ۵ رباعی با صدای «محمدرضا شجریان» است که آهنگ‌سازی آن را «فریدون شهبازیان» بر عهده داشته است. آلبوم «رباعیات خیام» نخستین بار در زمستان سال ۱۳۵۵ منتشر شده است. «رباعیات خیام» تنها آلبومی‌ست که در آن «احمد شاملو» با خواننده‌ای دیگر همکاری داشته است. مدت زمان این آلبوم ۵۷ دقیقه و ۳۲ ثانیه و صاحب امتیاز آن «موسسه فرهنگی و هنری ماهور» است. رباعیات خوانده شده در این آلبوم را «احمد شاملو» انتخاب کرده است.

نفوذ فكر، آهنگ دلفریب، نظر موشكاف، وسعت قریحه، زیبایى بیان، صحت منطق، سرشارى تشبیهات ساده‌ی بی حشو و زاید و مخصوصاً فلسفه و طرز فکر خیام که به آهنگ‌های گوناگون گویاست و با روح هرکس حرف می‌زند در ميان فلاسفه و شعراى خيلى کم‌ياب مقام ارجمند و جداگانه‌اى براى او احراز می‌كند. رباعی كوچک‌ترین وزن شعری است که انعکاس فکر شاعر را با معنی تمام برساند، هر شاعری خودش را موظف دانسته که در جزو اشعارش کم و بيش رباعی بگوید. ولی خیام رباعی را به منتها درجه اعتبار و اهمیت رسانیده و اين وزن مختصر را انتخاب کرده، در صورتیکه افكار خودش را در نهایت زبردستی در آن گنجانیده. ترانه‌های خیام به قدری ساده، طبیعی و به زبان دل‌چسب ادبی و معمولی گفته شده كه هرکسی را شیفته‌ی آهنگ و تشبیهات قشنگ آن می‌نماید، و از بهترین نمونه‌های شعر فارسی به شمار می‌آيد. خیام قدرت اداى مطلب را به اندازه‌ای رسانیده كه گیرندگى و تاثير آن حتمی است و انسان به حیرت می‌افتد که يک عقيده‌ی فلسفی مهم چگونه ممكن است در قالب يک رباعی بگنجد و چگونه می‌توان چند رباعی گفت كه از هر کدام يک فكر و فلسفه مستقل مشاهده بشود و در عین حال با هم هم‌آهنگ باشد. اين كشش و دلربایی فكرِ خیام است كه ترانه‌هاى او را در دنیا مشهور كرده، وزن ساده و مختصر شعری خیام خواننده را خسته نمی‌کند و به او فرصت فكر می‌دهد. خیام در شعر از هيچ‌کس پیروى نمی‌کند. زبان ساده‌ی او به همه‌ی اسرار صنعت خودش کاملاً آگاه است و با کمال ایجاز به بهترین طرزی شرح می‌دهد. در میان متفكرین و شعراى ایرانى كه بعد از خیام آمده‌اند برخى از آن‌ها به خیال افتاده‌اند كه سبک او را تعقیب کنند و از مسلک او پیروى نمايند. ولى هیچ‌کدام آنها نتوانسته‌اند به سادگی و گيرندگى و بزرگى فكر خیام برسند. زیرا بیان ظريف و بی‌مانند او با آهنگ سلیس مجازی كنايه‌دار او مخصوص به خودش است. خیام قادر است كه الفاظ را موافق فكر و مقصود خودش انتخاب كند. شعرش با يک آهنگ لطيف و طبيعى جارى و بی‌تكلف است و تشبیهات و استعاراتش يک ظرافت ساده و طبيعى دارد. طرز بيان، مسلک و فلسفه‌ی خیام تاثیر مهمی در ادبیات فارسى كرده و میدان وسیعى براى جولان فكر دیگران تهیه نموده. حتی حافظ و سعدی در نشئات ذره، ناپایداری دنیا، غنیمت شمردن دَم و مِى‌پرستى اشعاری سروده‌اند كه تقلید مستقیم از افكار خیام است. ولى هیچ‌كدام نتوانسته‌اند در این قسمت به مرتبه‌ی خیام برسند.
بخشی از مقدمه‌ی «ترانه‌های خیام»، نوشته‌ی صادق هدایت، نقل از جلد اثر

هنگام سپیده‌دم خـروس سحری          دانی که چرا همی‌ کند نوحـه‌گری؟
یعنی که نمودند در آیـینه‌ی صبح          کز عمر شبی گذشت و تو بی‌‌خبری
*****
از من رمقی به سعی ساقی مانده است          وز صحبت خلق بی‌وفایی مانده است
از باده‌ی دوشین قدحی بيش نماند       از عمر ندانم كه چه باقی مانده است

فهرست:
۱. اسرار ازل را نه تو دانی و نه من
۲. چون ابر به نوروز رُخِ لاله بشست
ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست (محمدرضا شجریان)
۳. من بی مِیِ ناب زیستن نتوانم
مِی نوش که عمر جاودانی این است (محمدرضا شجریان)
۴. از آمدنم نبود گردون را سود
۵. بِنگر ز جهان چه ‌طرف بَربَستم، هیچ
۶. از آمدن و رفتن ما سودی کو؟
هنگام سپیده‌دم خروس سحری (محمدرضا شجریان)
۷. افسوس که بی‌فایده فرسوده شدیم
۸. جامی‌ست که عقل آفرین می‌زندش
۹. در کارگاه کوزه‌گری بودم دوش
۱۰. آنان‌که محیط فضل و آداب شدند
۱۱. ازجمله‌ی رفتگان این راهِ دراز
۱۲. این قافله‌ی عمر عجب می‌گذرد
این قافله عمر عجب می‌گذرد (محمدرضا شجریان)
۱۳. یاران به مرافقت چو دیدار کنید
ای کاش که جای آرمیدن بودی (محمدرضا شجریان)
۱۴. ساقی غم من بلند آوازه شده است
۱۵. ساقی گل و سبزه بس طربناک شده است
۱۶. گویند که دوزخی بود عاشق و مست
۱۷. تا کِی غم آن خورم که دارم یا نه؟
۱۸. قومی متفکرند اندر رَهِ دین
۱۹. من ظاهر نیستی و هستی دانم
۲۰. ما لعبتکانیم و فلک لعبت‌باز
۲۱. چو عُمر به سر رسد چه بغداد و چه بَلخ
۲۲. این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت
۲۳. گردون نِگری ز قد فرسوده‌ی ماست
۲۴. از من رمقی به سعی ساقی مانده است
۲۵. چون آمدنم به من نَبُد روز نخست
۲۶. دوری که در او آمدن و رفتن ماست
۲۷. ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
۲۸. تا دست بر اتفاق بر هم نزنیم
۲۹. صبح است دَمی با مِیِ گلرنگ زنیم
۳۰. دوران جهان بی مِی و ساقی هیچ است

برگرفته از جلد اثر و ماهور


ادامه مطلب
+ نگاشته شد در چهارشنبه بیست و پنجم آبان ۱۳۹۰ 1:0 به‌دست دل‌نواز  | 

آلبوم بشنو از نی، شهرام ناظری

«بشنو از نی» نام آلبوم موسیقی است مربوط به اوایل دهه ۶۰، با صدای «شهرام ناظری» که آهنگسازی و سرپرستی نوازندگان آن را «فریدون شهبازیان» بر عهده داشته و در سال ۱۳۷۹ برای نخستین بار بر روی سی دی و در ۹ قطعه منتشر شده است. ناشر این آلبوم «نواگر» بوده و در آن از اشعار «مولوی» بهره برده شده است. نام آلبوم برگرفته از قطعه ای است به همین نام که از سروده های «مولوی» است.

فهرست:
۱. مقدمه
۲. زرد مليجه
۳. گر مرا
۴. ساقی نامه
۵. باده از ما مست شد
۶. حديث نی
۷. بشنو از نی (بیکلام)
۸. ساز و آواز دشتی همراه با نی و سنتور
۹. تصنیف بشنو از نی

بِشنو از نی چون حکایت می کند          از جُدایی ها شکایت می کند
کز نیستان تا مرا بُبریده اند          از نَفیرم مرد و زن نالیده اند
سینه خواهم شرحه شرحه از فراق          تا بگویم شرحِ دَردِ اشتیاق
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش          بازجوید روزگار وصل خویش
من به هر جمعیتی نالان شدم          جفت بدحالان و خوشحالان شدم

برگفته از جلد اثر و تارنمای ایران آوا

دانلود با کیفیت 160KB/S در ادمه مطلب


ادامه مطلب
+ نگاشته شد در جمعه بیست و نهم آبان ۱۳۸۸ 4:1 به‌دست دل‌نواز  | 

آلبوم کاشفان فروتن شوکران، احمد شاملو

«کاشفان فروتن شوکران» نام آلبومی است با صدای «احمد شاملو» و آهنگسازی «فریدون شهبازیان» که در آن «احمد شاملو» به بازخوانی اشعار خود پرداخته است.

شعر «شاملو» لبریزِ واژگانی است آشنا که چنان درهم می آمیزند که ناآشناتر از هر واژه دیگر. استفاده از کلمات و اصطلاحات کوچه و بازاری که چنین آهنگین و منسجم در هم تنیده می شوند نوشدارو و نیشدارویی میشود بر آنچه که همه روز دیده ایم ولی «هرگز در نظر» نیامده اند. تلنگری است به عصیان من و تو، به عطش «ما».

گاه از گناه دگران میگوید:

در اینجا چهار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب
در هر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر
از این زنجیریان یک تن...
زنش را در تب تاریک بُهتانی به ضرب دُشنه ای کشته است
از این مردان یکی در ظهر تابستان سوزان...
نان فرزندان خود را بر سر برزن به خون نان فروش سخت دندانگرد آغشته است.

گاه از بی گناهی خود:

من اما هیچ کس را در شبی تاریک و طوفانی نکشته ام
من اما راه بر مرد رباخواری نبسته ام
من اما نیمه های شبی ز بامی بر سر بامی نجسته ام

گاه یکی نکته می آموزد و گاه خواستار آموختن یکی نکته است. می آموزد و می پرسد و شورانگیز چرخ می زند در لغزش زمان که به کلام خودش «چون جویبار آهن در من می گذرد».

گاه با همه سازش ناپذیران میسازد و گاه با همه دوست داشتنی ها سر ناسازگاری دارد. گویا «شاملو» را هرگز سر «شنونده نوازی» نبوده و نیست. شاید مخاطبش را قاصدی می دانسته تا پیامش را چه اگر تلخ ترین پیام ها باشد ببرد تا دوردست ها، تا فریاد کند این «درد مشترک» را. مرثیه نیست ولی اندوه از هر سوی شعر «شاملو» پیداست، عجیب آنکه اندوه شعر «شاملو» به «غم یار ماند». غم یاری که همه دوستش میدارند و «شیرین» است.

بیتوته کوتاهی است جهان در فاصله گناه و دوزخ
خورشید همچون دشنامی برمی آید
و روز شرمساری جبران ناپذیری است
آه پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگوی
درختان جهل معصیت بار نیاکانند
و نسیم وسوسه ایست نابکار
مهتاب پاییزی کفریست که جهان را می آلاید
چیزی بگوی
پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگوی
چیزی بگوی...

برداشت آزاد


ادامه مطلب
+ نگاشته شد در پنجشنبه سی ام مهر ۱۳۸۸ 18:18 به‌دست دل‌نواز  | 

آلبوم کاشفان فروتن شوکران ۲، احمد شاملو

«کاشفان فروتن شوکران ۲» نام آلبومی است باصدای «احمد شاملو» و آهنگسازی «فریدون شهبازیان» که در تابستان سال ۱۳۸۲ توسط انتشارات «نی داوود» منتشر شده است.

کس را یارای خوانش شعر «شاملو» نیست جز «شاملو». موسیقی زیبای «فریدون شهبازیان» و صدای آهنگین و بَم «شاملو» به همراه اشعاری از منظومه «کاشفان فروتن شوکران» که در سال ۱۳۵۹ به چاپ رسیده است جایی برای سخن بیش از آنچه که گفته شد برجای نمیگزارد.

فهرست:

۱. ترانه بزرگ ترین آزو
۲. سرود برای مرد روشن که به سایه رفت
۳. تو را دوست می دارم
۴. تعویذ
۵. گفتی که باد مرده است
۶. محاق
۷. از این گونه مردن
۸. باران
۹. شبانه
۱۰. واپسین تیر ترکش
۱۱. در این بن بست
۱۲. پرتوی که می تابد کجاست؟
۱۳. خاطره
۱۴. شب بیداران
۱۵. جَخ امروز از مادر نزاده ام
۱۶. ای کاش آب بودم
۱۷. سرود شش
۱۸. آخر بازی
۱۹. در استانه

آه اگر آزادی سرودی می خواند
کوچک همچون گلوگاه پرنده ای
هیچ کجا دیواری فرو ریخته برجای نمی ماند
سالیان بسیار نمی بایست دریافتن را
که هر ویرانه نشانی از غیاب انسانی است
که حضور انسان آبادانی است
همچون زخمی همه عمر خوناب چکنده
همچون زخمی همه عمر به دردی خشک تپنده
به نعره ای چشم بر جهان گشوده
به نفرتی از خود شونده
غیاب بزرگ چنین بود
سرگزشت ویرانه چنین بود
آه اگر آزادی سرودی می خواند
کوچک، کوچکتر حتی
از گلوگاه یکی پرنده
برگرفته از جلد اثر
دانلود با کیفیت 192kb/S در ادامه مطلب

ادامه مطلب
+ نگاشته شد در یکشنبه نوزدهم مهر ۱۳۸۸ 10:7 به‌دست دل‌نواز  | 

آلبوم جام تهی، محمدرضا شجریان

آلبوم جام تهی، محمدرضا شجریان

«جام تهی An Empty Chalice» آلبوم موسیقی سنتی با آواز «محمدرضا شجریان» به آهنگ‌سازی «فریدون شهبازیان» در «دستگاه ماهور» و «آواز دشتی» است که نخستین بار در بهار سال ۱۳۸۴ به‌دست «راویانِ هنرِ شرق» در ۴ تراک و به مدت ۴۷ دقیقه و ۳۳ ثانیه بازسازی و منتشر شد. نام آلبوم از سروده‌ای از «فریدون مشیری» گرفته شده است.

آلبوم «جام تهی» به‌دست «فریدون شهبازیان»، ابتدای ۱۳۵۰ ساخته و تنظیم شده و در برنامه‌ی «گل‌های تازه» پخش شده است. حضور هنرمندانِ مطرحی چون «محمدرضا شجریان»، «فریدون شهبازیان»، «ابوالحسن صبا»، «حبیب‌الله بدیعی»، «فرامرز پایور»، «محمدرضا لطفی»، «حسین علیزاده»، «هوشنگ ابتهاج» و «فریدون مشیری» به‌درستی انگیزه‌ی بسیاری برای شنیدن «جام تهی» ایجاد می‌کند. امروز نقد و یا بررسیِ «جام تهی» درست نیست، زیرا «جام تهی» وابسته به زمان ما نیست، مهم‌ترین ویژگیِ ‌گونه آثار تحریکِ «حسِ نوستالوژیک» مخاطب است.

قطعه‌ی نخست به‌نام «جام تهی» بر اساس شعری از «فریدون مشیری» است که پیش‌تر از برنامه‌ی «گل‌های تازه‌ی شماره ۷۷» پخش شده و با نام «پُر کُن پیاله را» شناخته می‌شود. در این اثر که به فرم معمول بقیه‌ی آثار «برنامه‌ی گل‌ها» موسیقی همراه با دکلمه‌ی اشعار و به صورت «تصنیف-آواز-تصنیف» اجرا شده است، تک‌نوازی و جوابِ آواز را «حبیب‌الله بدیعی» نوازنده‌ی ویولن بر عهده دارد. بخش ارکستری شامل مقدمه، تصنیف و بخش پایانی است که در ارکستراسیون آن تاثیرپذیری آهنگ‌ساز از آهنگ‌سازان «روس» به چشم می‌خورد. تاثیری که در بسیاری از کارهای آهنگ‌ساران آن زمان ایران که برای ارکستر قطعه می‌نوشتند مشاهده می‌شود. در این ترکیب ملودی نقش اصلی را ایفا می‌کند و هارمونی همراهی کننده‌ی ملودی است و شخصیتی مستقل و بارز نمی‌یابد. توجه به «شعر نو» و استفاده از آن در موسیقی ایرانی، بر ارزش‌های این اثر می‌افزاید.

در تراک‌های «راپسودی برای سنتور و ارکستر» و «راپسودی برای تار و ارکستر» شباهت‌های بسیاری به آثار و کنسرتوهای «حسین دهلوی» به ویژه در «کنسرتو برای سنتور و ارکستر» با نوازندگی «فرامرز پایور» و «کنسرتو برای تار و ارکستر» با نوازندگی «هوشنگ ظریف» دیده می‌شود که شاید مشترک بودن نوازندگی سنتور «فرامرز پایور» در این قطعات و نیز شیوه تارنوازیِ «حسین علیزاده» در آن دوران با «هوشنگ ظریف» این احساس را القا می‌کند.

نوازندگیِ «حسین علیزاده» در آن زمان با شیوه امروزی‌اش تفاوت بسیار دارد. وی در آن دوران که هنوز دانشجوی موسیقی بود بیش از آن‌که تحتِ تاثیر «مرکز حفظ و اشاعه‌ی موسیقی و گروه چاووش» باشد تحت تاثیر فضایِ هنرستان و «دانشکده‌ی هنرهای زیبا» بود!

آهنگ‌ساز، در این سه تراک نتوانسته یک‌پارچه‌گی را حفظ کند. این نبود یک‌پارچه‌گی به ویژه در بخش‌های «متر آزاد» هر تراک بیشتر نمود پیدا می‌کند و پیوستن این‌ها به بخش‌های ریتمیک مناسب به نظر نمی‌رسد. در قسمت پایانیِ قطعه‌ی «جام تهی» که ارکستراسیون پُر و پیمان و ریتمیکی دارد احساس می‌شود آهنگ‌ساز تنها برای ایجاد حالتی متفاوت از بقیه قطعه‌ها که تمپوی سنگینی دارد، آن را تصنیف کرده تا بتواند مخاطبِ غیر کاردان را راضی کند. این خاتمه تناسب چندانی با تمامی قطعه ندارد. همین ایراد در پیوستن بخش‌های آوازی و ریتمیک دو راپسودی نیز کم و بیش مشاهده می‌شود و این آثار را بیشتر به یک «تجربه‌ی موفق دانشجویی» شبیه می‌کند. اما قطعه‌ی آخر آلبوم که ساختاری محکم دارد تصنیفی بر سروده‌ی «هوشنگ ابتهاج» ساخته‌ی «محمدرضا لطفی» است که در عین تلخی فضای آهنگین بسیار زیبایی دارد و تغییرات آگوگیکی (ریتمیک) آن بسیار حساب شده و جا افتاده انجام شده است. ساختارِ محکم شعر که اجرای «محمدرضا شجریان» به تاثیرگزاری آن افزوده است آن‌را بارزترین قطعه‌ی آلبوم نموده است.

ذکر یک نکته ضروری می‌نماید و آن ضعف اطلاع رسانی در بروشور این اثر است، چرا که نام «داریوش دولت‌شاهی» مصنف ملودی «راپسودی برای تار» در دفترچه آلبوم از قلم افتاده و نیز اشاره‌ نشده که اثری که «راپسودی برای سنتور» بر اساس آن تنظیم شده از «غلام‌حسین درویش» است و «ابوالحسن صبا» یک ملودی به آن افزوده و آن را در کتاب خود آورده است. باید به یاد داشت هدف از این نوشتار، نقد و یا ارزش‌گزاری اثر نیست. چرا که در این‌جا «زمان» بسیار مهم است، به خصوص برای موسیقی ارکستری در ایران که هنوز هم در حال تجربه اندوزی است و نمی‌توان ارزش آثار نخستین در این رشته را به عنوان پایه‌ای برای تجربه‌های جدید و نوآوری های پخته‌تر منکر شد.

خوب است دیگر آثار برگزیده‌ی «موسیقی ایرانی» نیز با همین كیفیت و دقت به بازار می‌آمد. در سال‌های گذشته تولید آثار آرشیوی گرفتارِ گونه‌ای سودجوییِ شتاب‌زده شده است. این گونه آثار‌ كه شوربختانه دیگر شرایط تولید مشابه آن‌ها بسیار دور به نظر می‌رسد‌ «بخشی از كلاسیک‌های موسیقی ما» هستند و باید با بهترین وضعیت از لحاظ صوتی و گرافیكی، باز‌ تولید شوند.

در این سرایِ بی‌كسی، كسی به‌در نمی‌زند
به دشتِ پُر ملالِ ما پرنده پر نمی‌زند
يكی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی‌كند
كسی به كوچه‌سارِ شب در سحر نمی‌زند
نشسته‌ام در انتظارِ این غبارِ بی‌سوار
دريغ كز شبی چنین سپيده سر نمی‌زند
دلِ خرابِ من دگر خراب‌تر نمی‌شود
که خنجر غم‌ات از این خراب‌تر نمی‌زند
گذرگهی‌ست پُر سِتَم که اندر او به غيرِ غم
یکی صلایِ آشنا به ره‌گذر نمی‌زند
چه چشم پاسخ است از اين دریچه‌های بسته‌ات؟
برو که هيچ‌کس ندا به گوشِ کَر نمی‌زند
نه سايه دارم و نه بَر بيفکنندم و سزا است
اگر نه بر درختِ تَر کسی تبر نمی‌زند (هوشنگ ابتهاج)

فهرست:
۱. «پر کن پیاله را» (ماهور)، تک‌نوازیِ ویولن حبیب‌الله بدیعی، شعرِ فریدون مشیری، گوینده: آذر پژوهش
۲. «راپسودی برای سنتور و ارکستر» (ماهور)، تک‌نوازیِ سنتورِ فرامرز پایور، بر پایه‌ی آهنگ ابوالحسن صبا
۳. «راپسودی برای تار و ارکستر» (ماهور)، تک‌نوازیِ تار حسین علیزاده، بر پایه‌ی آهنگ قدیمی
۴. «آهنگ در کوچه‌سار شب» (دشتی)، بر پایه‌ی آهنگِ محمدرضا لطفی، شعرِ هوشنگ ابتهاج

ماهنامه‌ی فرهنگ و آهنگ (مرداد ۱۳۸۴)، آفتاب، جلد و متن اثر

ادامه مطلب
+ نگاشته شد در شنبه چهارم مهر ۱۳۸۸ 19:52 به‌دست دل‌نواز  |