آلبوم کاشفان فروتن شوکران، احمد شاملو
«کاشفان فروتن شوکران» نام آلبومی است با صدای «احمد شاملو» و آهنگسازی «فریدون شهبازیان» که در آن «احمد شاملو» به بازخوانی اشعار خود پرداخته است.
شعر «شاملو» لبریزِ واژگانی است آشنا که چنان درهم می آمیزند که ناآشناتر از هر واژه دیگر. استفاده از کلمات و اصطلاحات کوچه و بازاری که چنین آهنگین و منسجم در هم تنیده می شوند نوشدارو و نیشدارویی میشود بر آنچه که همه روز دیده ایم ولی «هرگز در نظر» نیامده اند. تلنگری است به عصیان من و تو، به عطش «ما».
گاه از گناه دگران میگوید:
به هر زندان دو چندان نقب
در هر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر
از این زنجیریان یک تن...
زنش را در تب تاریک بُهتانی به ضرب دُشنه ای کشته است
از این مردان یکی در ظهر تابستان سوزان...
نان فرزندان خود را بر سر برزن به خون نان فروش سخت دندانگرد آغشته است.
گاه از بی گناهی خود:
من اما راه بر مرد رباخواری نبسته ام
من اما نیمه های شبی ز بامی بر سر بامی نجسته ام
گاه یکی نکته می آموزد و گاه خواستار آموختن یکی نکته است. می آموزد و می پرسد و شورانگیز چرخ می زند در لغزش زمان که به کلام خودش «چون جویبار آهن در من می گذرد».
گاه با همه سازش ناپذیران میسازد و گاه با همه دوست داشتنی ها سر ناسازگاری دارد. گویا «شاملو» را هرگز سر «شنونده نوازی» نبوده و نیست. شاید مخاطبش را قاصدی می دانسته تا پیامش را چه اگر تلخ ترین پیام ها باشد ببرد تا دوردست ها، تا فریاد کند این «درد مشترک» را. مرثیه نیست ولی اندوه از هر سوی شعر «شاملو» پیداست، عجیب آنکه اندوه شعر «شاملو» به «غم یار ماند». غم یاری که همه دوستش میدارند و «شیرین» است.
خورشید همچون دشنامی برمی آید
و روز شرمساری جبران ناپذیری است
آه پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگوی
درختان جهل معصیت بار نیاکانند
و نسیم وسوسه ایست نابکار
مهتاب پاییزی کفریست که جهان را می آلاید
چیزی بگوی
پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگوی
چیزی بگوی...
برداشت آزاد
تمامی کاورها به صورت مخفی در درون پوشه می باشند.
