دل‌نوازها

لطافت و نرمی صدایش حیرت‌انگیز بود. شعر را در کمال روشنی به گوش شنونده می‌رساند. آواز را، یعنی همان صدای مخملی را در حنجره‌اش می‌ساخت و می‌پرداخت و پرواز می‌داد. شبی در منزل «صهبا» که گروهی از هنرمندان جمع بودند بنان آوازی را آغاز کرد. پس از درآمد و یکی دو گوشه، وقتی می‌خواست اوج را بخواند، از جا برخاست و در وسط سرسرا ایستاد، آنجا که پله‌های مارپیچ به طبقه‌های بالا می‌رفت و فضایی بیشتر و بلندتر از سقف سالن داشت. با تحریری بسیار دلنشین و قدرتی (تا آنجا که می‌توانست) صدایش را به گوش افلاکیان نیز رساند و بازگشت و بر جای خود نشست.

دیلمان او با تمام ذرات وجود من سر و کار داشت. می‌آمیخت، می‌جوشید، زیر و رو می‌کرد و همان‌طور که در شعری برایش گفتم کاروان جان ملت ما را به هفت آسمان می‌برد و هنوز و هر روز می‌برد. وقتی در شماره‌های مخصوص «مجله‌ی موسیقی» که برای صبا اختصاص یافته بود خواندم که صبا گفته: «هیچ‌کس تا آن زمان دیلمان را مثل بنان نخوانده است» از چنان لذتی سرشار شدم که اندازه نداشت. می‌دیدم من چقدر حق داشته‌ام از این همه شور و حال و لطف لذت ببرم.

من یکی از هزار احساسم برای بنان را در شعری به‌نام «یاد یار مهربان» در قالب کلمات ریخته‌ام که دوست بزرگ و هنرمندم استاد «فرهاد فخرالدینی» آهنگی بر آن ساخته و با توانایی ستایش‌انگیزش، یادآور چند ترانه‌ی بنان در همان مایه‌های مشهور شده است که امیدوارم بشنوید.

در سال‌های ۵۴ تا ۵۷ که به قصد همکاری با تولید موسیقی به رادیو دعوت شده بود و چندی بر بعضی برنامه‌های واحد موسیقی نظارت و همکاری داشت، گه‌گاه دلتنگی‌هایش را برای من می‌گفت. چون مرا به سرپرست واحد موسیقی نزدیک می‌دانست، گلایه‌ها می‌کرد، بعضی کارها را نمی‌پسندید و با سلیقه‌اش برابر نمی‌یافت. سرانجام هم ادامه نداد.

آخرین دیدار:
آخرین باری که بنان را دیدم در یک سوپرمارکت در خیابان سهروردی بود. بعد از روبوسی و احوال‌پرسی با همان چهره‌ی شاد و خندانش که این اواخر گرد ملال بر آن نشسته بود سرش را نزدیک آورد و گفت «از قول من به این آقای... بگو «ردیف خوب می‌دونی، تکنیکت درست و قویه، مضرابات محکم و شمرده‌ست، عِلمت هم زیاده، ماهرانه می‌زنی، اما با ساز تو...»

بعد از آن دیگر ندیدمش. یکی دوبار قبل از درگذشتش با تلفن با او صحبت کردم که «جواد لشکری» و «جواد بنایی» دوست دارند از زندگی هنری شما فیلمی تهیه کنند و من هم آماده‌ی مصاحبه با شما هستم، اگر اجازه می‌دهید به اتفاق بیاییم. گفت: حالا مریضم، حالم برای فیلمبرداری مناسب نیست. به محض اینکه خوب شدم خبر می‌کنم. افسوس که دیگر میسر نشد.

شعر این سرود را ««حسین گل‌گلاب»» استاد دانشگاه تهران سروده بود، و از ویژگی‌های آن اول این‌ است که تقریبن تمامی واژگان آن به فارسی‌ست و در تمام این سرود تنها چهار واژه‌ی عربی «فدا»، «دُر»، «دور» و «نور» به کار رفته است، و در بقیه‌ی آن هیچ‌کلمه‌ی معرب یا غیر فارسی وجود ندارد. سراسر هر سه بند سرود، سرشار از واژه‌هاى خوش‌تراش فارسی است. زبان پاكیزه‌اى كه دریافت متن را دشوار نمى‌سازد.

دومین ویژگی سرود «ای ایران» در بافت و ساختار شعر آن است، به‌گونه‌ای که تمامی گروه‌های سنی، از کودک تا بزرگ‌سال می‌توانند آن را اجرا کنند. همین ویژگی سبب شده تا این سرود در تمامی مراکز آموزشی و حتی کودکستان‌ها قابلیت اجرا داشته باشد.

دیده غیر اشک تر ندارد         این محرم و صفر ندارد

فهرست:

برگرفته از جلد اثر، پرند، ویکی‌پدیا ۱ و ۲