دل‌نوازها

به هر پرده رازی بود دل‌نواز - که آن‌را ندانند جز اهل راز

آلبوم ری را، سهیل نفیسی

«ری را» نام اولین آلبوم است با صدا و آهنگسازی «سهیل نفیسی» که در سال ۱۳۸۴ توسط انتشارات «هرمس» منتشر شده است. تنظیم این آلبوم برعهده «کریستف رضاعی» و «رضا عسگرزاده» بوده است. در این آلبوم ۱۱ قطعه ای از اشعار «نیما یوشیج»، «احمد شاملو»، «ناصر زمانی»، «ابراهیم منصفی»، «منوچهر آتشی» و «مهدی اخوان ثالث» استفاده شده است. نام آلبوم بر گرفته از شعری به همین نام و از سروده های «نیما یوشیج» است.

آلبوم «ری را» يکی از موفق ترين آلبوم های سال های اخير در ژانر موسيقی «پاپ» به حساب می آيد و دليل آن در درجه اول متفاوت بودن فضای موسيقايی اش است که جای خالی اش به شدت حس می شد. يکي از صفاتی که در طول اين مدت درباره اين آلبوم از دهان دوستدارانش بارها به گوش رسيد «صميميت» است صميميتی که شنونده را با گوش سپردن به اشعار «نيما» و «شاملو» و اجرای ساده و روان «گيتار» و بعضاً همراهی جسته و گريخته «فلوت» و «هارمونيوم» و صدای بی آلايش و گرم «سهيل نفيسی» به فضايی رمانتيک و نوستالژيک رهنمون مي سازد.

اين سادگی و دوری جستن از صداهای اضافه و قطعاً آزار دهنده رمز اصلی گرايش درصد بالايی از جوانان امروز به سمت اين آلبوم بود؛ در زندگی ماشینی که همواره با موسيقی متن بوق ماشين و صدای موتورسیکلت و پتک برقی همراه است که از بام تا شام، یا برج مي کوبند يا برج بالا مي برند، اين گونه از موسيقی با کمترين حجم صوتی ممکن و ميزان بالای تاثيرگذاری کلامی نياز شديدی حس میشود.

«سهيل نفيسی» را می توان يکی از موفق ترين خوانندگان حال حاضر به حساب آورد. شايد يکی از مهمترين دلايل برای چنين ادعای گزافی اين باشد که او بعد از مدت های طولانی جای خالی گونه ای از موسيقی را در ايران پر کرده است. در سال هايی که گروه ها و خوانندگان «پاپ» طرفداران خودشان را پيدا کرده اند و در زماني که موسيقی «راک» و «جاز» و «رپ» و… قانونی و غیر قانونی، زمینی و زیر زمینی به دست مخاطبش مي رسد، در دورانی که «موسيقي سنتی» همواره شنونده خود را حفظ کرده و «موسيقی کلاسيک» نيز آنقدر جذابيت دارد تا سالن «تالار وحدت» را در هر اجرای «ارکستر سمفونيک» پر کند، جای خالی گونه ای از موسيقی حس می شد که پس از خانه نشينی و مرگ «فرهاد مهرداد» کسی نتوانسته بود احيايش کند.

موسيقی «سهیل نفيسی» به گونه ای يادآور سبک موسيقايی خوانندگانی چون «باب ديلن»، «لیونارد کوهن» و نمونه هايی اروپايی مانند «جرجو گابر»، «فابريتزيو دآندره» و «ژرژ براسن» دست کم در دوران آغازين فعاليت هنری شان است. سبکی که برتری مطلق و بی چون و چرای متن و شعر بر موسيقی، دوری جستن از حجم بالای صوتی و گرايشی بعضا افراطی به سوی ملودی از ويژگی های بارز آن به حساب می آيند.

از این روی بسياری از منتقدان و علاقه مندان سبک موسيقايی «سهیل نفيسی» را با «فرهاد مهراد» مقايسه می کنند، گرچه اگر با دقت بيشتری به آثار «نفيسی» دست کم در آلبوم «ری را» توجه کنيم نشانه هايی از ترانه خوانی «فرامرز اصلانی» را مییابیم.

اما صدای آدمی این نیست
با نظم هوش ربایی من آوازهای آدمیان را شنیده ام
در گردش شبانی سنگین، ز اندوه های من سنگین تر
و آوازهای آدمیان را یک سر، من دارم از بر
یک شب درونِ قایق دلتنگ خواندند آنچنان
که من هنوز هیبت دریا را
در خواب می بینم.
ری را، ری را
هوای آن دارد تا که بخواند در این شب سیاه
او نیست با خودش
او رفته با صدایش
اما خواندن نمی تواند
ری را، ری را
هوای آن دارد تا که بخواند در این شب سیاه
او نیست با خودش
او رفته با صدایش
اما خواندن نمی تواند

برگرفته از جلد اثر، ایران ترانه و کمی با موسیقی

لینک دانلود از مدیا فایر
تمامی کاورها به صورت مخفی در درون پوشه می باشند.

+ نگاشته شد در سه شنبه پنجم آبان 1388 2:27 به‌دست دل‌نواز  |